Για το βιβλίο του Χουάν Λουίς Θεμπριάν, 

Το Δίκτυο (εκδ. Στάχυ)

Το Δίκτυο είναι η εισήγηση που συνέταξε ο Χουάν Λουίς Θεμπριάν, διακεκριμένο στέλεχος του ισπανόφωνου εκδοτικού χώρου, για τη Λέσχη της Ρώμης, έναν ιδιωτικό οργανισμό που μελετά τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας ­ και ο οποίος έγινε πολύ γνωστός τη δεκαετία 

Για τα μυθιστορήματα του Herve Le Tellier, 

Ο κλέφτης της νοσταλγίας (εκδ. Opera)  

Όλα τα μανιτάρια τρώγονται (εκδ. Opera)

Ο Ερβέ Λε Τελιέ είναι ένα από τα νεότερα μέλη του OULIPO (Ouvroir de Litterature Potentielle ­ Εργαστήρι Δυνητικής Λογοτεχνίας), του πειραματικού εργαστηρίου που ο Ρεμόν Κενό ίδρυσε το 1960. Εκτοτε λειτουργεί αδιαλείπτως και σήμερα συγκεντρώνει 29 συγγραφείς και μαθηματικούς ή συγγραφείς-μαθηματικούς, όπως ο Ζακ Ρουμπό, ο Ιαν 

Για το μυθιστόρημα του Γιάννη Παπαδόπουλου, 

Ελπίδα (εκδ Εξάντας)

Η Ελπίδα είναι το τρίτο βιβλίο του Γιάννη Παπαδόπουλου, ο οποίος με σταθερά βήματα κατακτά το προσωπικό ύφος της γραφής του. Στη νέα του δουλειά συναντάμε και πάλι το αστυνομικό στοιχείο, κυρίαρχο στο προηγούμενο μυθιστόρημά του Χωρίς κίνητρο: ένας καπνεργάτης δολοφονείται στις αρχές του αιώνα στον Βόλο και ένας δημοσιογράφος

Για το μυθιστόρημα του Κώστα Ακρίβου, 

Το γέλιο της έκτης μέρας (εκδ. Κέδρος) 

Στο νέο του μυθιστόρημα, Το γέλιο της έκτης μέρας, ο Κώστας Ακρίβος αναζητά το νόημα της ζωής όπως αυτό καθορίζεται από την επίγνωση του θανάτου, το νόημα της ύπαρξης ως Δημιουργίας ­ ή την αδυναμία του ανθρώπου να το προσπελάσει. Έτσι η υπαρξιακή αγωνία, υποφώσκουσα στα προηγούμενα βιβλία του, γίνεται ο θεματικός 

Για το βιβλίο του Δημήτρη Δημητρούλη, 

«Ο φοβερός παφλασμός». Κριτικό αφήγημα 

για τα «Τρία Γουρουνάκια» του Γ. Σεφέρη 

(εκδ. Πλέθρον)

Τρία χρόνια μετά τη μελέτη του για την αισθητική και την ιδεολογία στο Γ. Σεφέρη (Ο ποιητής ως έθνος. Αισθητική και ιδεολογία στο Γιώργο Σεφέρη, Πλέθρον, 1997), στην οποία εντόπιζε πίσω από τις κατασκευασμένες συγκρούσεις και εντάσεις τις πραγματικές αντινομίες 

Για το βιβλίο του Jean-Pierre Vernant, 

L’ Univers, les Dieux, les Hommes (εκδ. Seuil)

Ο Jean-Pierre Vernant ασχολείται συστηματικά από τη δεκαετία του '50 με την αρχαία ελληνική σκέψη και, με τη συγγραφική και διδακτική του δραστηριότητα, έχει συμβάλει σημαντικά στην ανανέωση των αρχαιογνωστικών σπουδών. Με τις πρωτοποριακές μελέτες του προτείνει μια διεπιστημονική, αντιμεταφυσική και ουσιαστικά ορθολογική θεώρηση των ποικίλων παραμέτρων, κοινωνικών, νοητικών, ψυχολογικών, που 

Για το βιβλίο του Γιάννη Σκαρπέλου, 

Terra Virtualis. Η κατασκευή του κυβερνοχώρου 

(εκδ. Νεφέλη)

Η μελέτη του Γιάννη Σκαρπέλου για τον κυβερνοχώρο παρουσιάζει πολλαπλό ενδιαφέρον. Πρώτα και κύρια είναι μια πρωτότυπη συμβολή στη διερεύνηση της δυνητικής πραγματικότητας, την ώρα που η σχετική φιλολογία είναι αποκλειστικά σχεδόν ξενόγλωσση. Κατά δεύτερο λόγο

Για το μυθιστόρημα του Αλεξάντρ Μπογκντάνοφ, 

Ο Κόκκινος Πλανήτης (εκδ. Αλεξάνδρεια)

Όταν ο Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Μπογκντάνοφ (ψευδώνυμο του Α. Α. Μαλινόφσκι, 1873-1929) καταπιάστηκε, στο περιθώριο των επιστημονικών και φιλοσοφικών ενασχολήσεών του, με τη λογοτεχνία ­ με την επιστημονική φαντασία ειδικότερα ­, είχε ήδη μακρά θητεία στο ρωσικό επαναστατικό κίνημα, γνώριζε πολύ καλά τα νέα επιστημονικά επιτεύγματα, είχε ήδη διαμορφώσει τις φιλοσοφικές αντιλήψεις του, πολύ προωθημένες, αν όχι αιρετικές, για την εποχή του. Στενός 

Για το μυθιστόρημα του Χριστόφορου Διακουλάκη, 

Ο απέναντι καθρέφτης (εκδ. Γαβριηλίδη)

Πολλοί έφηβοι γράφουν ποιήματα, λιγότεροι ίσως πεζά, αρκετοί από αυτούς έχουν το θάρρος να τα δημοσιεύσουν, αδιαφορώντας για την απειρία τους και επιζητώντας πάση θυσία την επικοινωνία. Ελάχιστοι όμως είναι αυτοί που συνεχίζουν να γράφουν μετά το πέρας της 

Για τα έργα του Μπενζαμέν Κονστάν, 

Αδόλφος – Το κόκκινο τετράδιο- Σεσίλ 

(εκδ. Καστανιώτη)

Ο βίος του Μπενζαμέν Κονστάν (1767-1830) υπήρξε πολυτάραχος και θυελλώδης, όπως η εποχή στην οποία έζησε. Μεγαλωμένος με αμφιλεγόμενους παιδαγωγούς, με σπουδές στο Ερλάνγκεν και στο Εδιμβούργο, πραγματοποίησε θριαμβευτική είσοδο στα παρισινά σαλόνια γύρω στα 1785 και έκτοτε έλαμψε, με το ανήσυχο πνεύμα και το φλογερό ταμπεραμέντο του, στην πολιτική και κοσμική ζωή της Γαλλίας 

Για το συλλογικό βιβλίο, Ωσεί μύρα – Γιάννης Τσαρούχης 

1910-1989. Μέριμνα Αλεξίου Σαββάκη (Εκδ. Καστανιώτη) 

Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια από το καλοκαίρι του 1989, όταν ο Γιάννης Τσαρούχης, κοιμηθείς, μετοίκησε στην αθανασία της μνήμης και έμεινε το έργο του να θυμίζει τη λιτή μορφή, που περιπλανιόταν στην πόλη, έκλεβε την πιο μυστική της αύρα και τη μετουσίωνε σε χρώμα. Άνθρωπος καθολικός, με την αναγεννησιακή έννοια του όρου, σε 

 Για το μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Φώκνερ, 

Ο Γέρος (εκδ. Ροδακιό)

Ο Γέρος, όπως χαϊδευτικά αποκαλούν οι μαύροι τον Μισισιπή, τη ραχοκοκαλιά της φωκνερικής Yoknapatawpha, είναι μαζί με τον Χώκμπερυ Φιν το μοναδικό αφήγημα στην αμερικανική λογοτεχνία «που αποδίδει την αίσθηση της δύναμης και του μυθικού όγκου του ποταμού» (Cowley) και την ίδια στιγμή ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά 

Για το μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Λίντελ, 

Η ανύπαρκτη Πολιτεία (εκδ. Αλεξάνδρεια)

 Η Ανύπαρκτη Πολιτεία (Unreal City, 1952) του Ρ. Λίντελ, η «Καισάρεια» του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αντανακλά μια άλλη πολιτεία, αγαπημένη στον συγγραφέα, την Αλεξάνδρεια, στην οποία αφιερώνει το πρώτο έργο της μεσανατολικής τριλογίας του (τα άλλα δύο βιβλία είναι: The Rivers of Babylon, 1959, και Object for a Walk, 1966). Σε αυτή τη 

Για το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά, 

Άμμαλατ μπεής (εκδ. Καστανιώτη)

Είναι γεγονός ότι ο Αλέξανδρος Δουμάς πατήρ είναι κυρίως γνωστός για τα γαλλικά ιστορικά του μυθιστορήματα, με πρώτο και καλύτερο τους Τρεις Σωματοφύλακες, που μόνο στην Ελλάδα έχει εκδοθεί από το 1945 και εξής σε τουλάχιστον δέκα διαφορετικές μεταφράσεις. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το υπόλοιπο μυθιστορηματικό έργο του έχει παραδοθεί 

Για το βιβλίο των Βαγγέλη Σπανδαγού, Ρούλα Σπανδαγού 

και Δέσποινας Τραυλού, Έλληνες θετικοί επιστήμονες 

από το 1453 έως το 1821 (εκδ. Αίθρα)

Οι Έλληνες θετικοί επιστήμονες από το 1453 έως το 1821 είναι ο πέμπτος τόμος της σειράς «Ιστορική-ερευνητική βιβλιοθήκη» των εκδόσεων Αίθρα, η οποία επιδιώκει να αναδείξει τον πλούτο της ελληνικής σκέψης, στην αδιάλειπτη συνέχειά της, μέσα από την εκλαΐκευση της ιστορίας των επιστημών. Έπειτα από τους μαθηματικούς

Για το θεατρικό έργο του Hugo Claus, 

Ο Ζιλ και η Νύχτα (εκδ. Γαβριηλίδη)

«Από τη στιγμή που η ανάμνηση ενός ανθρώπου παραμένει ζωντανή και μετά τον θάνατό του, ο άνθρωπος αυτός αλλάζει καθημερινά χάρη στους ζωντανούς και μαζί τους» σημειώνει ο R. Desnos στο έργο του Περί ερωτισμού σχετικά με τον Ζιλ ντε Ρε (Gilles de Rais), την παράδοξη 

Για το βιβλίο του Pierre Levy, 

Cyberculture. Rapport au conseil de l’ Europe 

(εκδ. Odile Jacob)

 Ο Pierre Levy θεωρείται σήμερα ένας από τους λίγους ευρωπαίους διανοητές ­ αναφέρουμε επίσης ενδεικτικά τον φιλόσοφο Michel Serres και τον βιολόγο Joel de Rosnay που ­υπερασπίζονται με πάθος τις νέες τεχνολογίες. Ιστορικός, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας ­ εκπόνησε τη διατριβή του για την έννοια της ελευθερίας στην αρχαιότητα με τον Κορνήλιο 

Για το βιβλίο του Χριστόφορου Λιοντάκη, 

Ανθολογία γαλλικής ποίησης (εκδ. Καστανιώτη)

Η ανθολογία ως εγχείρημα ενέχει πάντοτε την επιλογή και συνεπώς το ρίσκο αν τα επιλεγμένα κείμενα θα συναντήσουν ή όχι τους αποδέκτες τους. Ο Χ. Λιοντάκης ασχολήθηκε με τη σύγχρονη γαλλική ποίηση, ανέλαβε το ρίσκο αυτό και παρέδωσε το 1989 στο αναγνωστικό κοινό την Ανθολογία της Γαλλικής Ποίησης ­ Από τον Μπωντλέρ ως τις μέρες 

Για το βιβλίο του Jean Bollack, 

La Grece de personne (H Ελλάδα του κανενός) 

(εκδ. Seuil)

Η ενασχόληση του Jean Bollack με τους αρχαίους τραγικούς σε επίπεδο παράστασης σφραγίζει την πολυετή συναναστροφή του με την αρχαία Ελλάδα. Από τον «Οιδίποδα Τύραννο» και την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», τις δύο πρώτες τραγωδίες που μετέφρασε, ως την «Ανδρομάχη», η οποία ανέβηκε το 1994 και στην Αθήνα, και την πρόσφατη «Ελένη»(1997), ο Bollack δοκιμάζει ενώπιον του κοινού τη μέθοδο που επί σειρά ετών 

Για το βιβλίο του Χριστόφορου Μηλιώνη, 

Το μικρό είναι όμορφο (εκδ. Κέδρος)

Όλα τα κείμενα ενός συγγραφέα, πεζά και ποιήματα, δοκιμιακές και δημοσιογραφικές καταγραφές, θεατρικά και μεταφράσεις, ανεξαρτήτως προθετικότητας, φέρουν εξίσου τη σφραγίδα του δημιουργού τους ­ πολλές φορές μάλιστα και ανεξαρτήτως της ίδιας της θέλησής του. Αυτονομούνται, συνεπώς, σε ένα βαθμό, αντανακλώντας το υποκείμενο