Για το μυθιστόρημα του Ανδρέα Στάικου, 

Επικίνδυνες μαγειρικές (εκδ. Άγρα)

Ο Ανδρέας Στάικος, από το πρώτο του θεατρικό, τον Δαίδαλο (1971), ως σήμερα, με το τελευταίο του μυθιστόρημα, Επικίνδυνες μαγειρικές, αρέσκεται στη συναναστροφή αλλότριων κειμένων. Η συνομιλία αυτή όμως αποβαίνει ιδιαιτέρως γόνιμη για τον ίδιο, μέσα από την τέχνη της 

Για το μυθιστόρημα του Κώστα Ακριβού, 

Στο κάτω κάτω της γραφής είναι ένα ψέμα (εκδ. Κέδρος)

Τα δύο πρώτα βιβλία του συγγραφέα Κ. Ακρίβου, η νουβέλα «Η Δοτική του Χάους» (1993) και η συλλογή διηγημάτων «Αλλοδαπή» (1995), διέγραφαν τις προοπτικές της συγγραφικής του πορείας. Το νέο του βιβλίο, «Στο κάτω κάτω της γραφής είναι ένα ψέμα», αποτελεί ορόσημο σε αυτή την πορεία και σοβαρή κατάθεση στον χώρο του μυθιστορήματος. 

Για το βιβλίο του Ανρί Τρουαγιά, 

Μαρίνα Τσβετάγιεβα (Εκδ. Μεταίχμιο)

H έκδοση της βιογραφίας της Μαρίνας Τσβετάγιεβα στην Ελλάδα συμπίπτει χρονικά με την έκδοση μιας μυθιστορηματικής βιογραφίας του Μαγιακόφσκι, αλλά και με το έντονο ενδιαφέρον ορισμένων Eλλήνων ποιητών για την άλλη μεγάλη γυναικεία μορφή της ρωσικής ποίησης, την Άννα Αχμάτοβα. Θα ήταν ευχής έργο, το ενδιαφέρον αυτό για τη 

Για το βιβλίο του Tim Berners-Lee, 

Υφαίνοντας τον παγκόσμιο ιστό (Eκδ. Γκοβόστης)

Ο σκωτσέζικης καταγωγής Τιμ Μπέρνερς-Λι είναι ο εφευρέτης του Web, του Παγκόσμιου Ιστού, η εμφάνιση του οποίου ανήγαγε σε πολιτισμικό φαινόμενο την προϋπάρχουσα τεχνολογική καινοτομία του Διαδικτύου. Με το βιβλίο αυτό απαντά άπαξ και διά παντός στην αυξανόμενη παραφιλολογία σχετικά με το δημιούργημά του και μιλάει για την 

Για το μυθιστόρημα του Τόμας Μαν, 

Δόκτωρ Φάουστους  (Εκδ. Πόλις)

«Eίναι ένας από τους ελάχιστους συγχρόνους μας, τον οποίο μπορούμε να θαυμάζουμε ανεπιφύλακτα. Το έργο του είναι αψεγάδιαστο, το ίδιο και η ζωή του», έλεγε το 1937 για τον Τόμας Μαν ο Αντρέ Ζιντ, επιδαψιλεύοντας επαίνους στη συνεπή αντιναζιστική στάση του Μαν, που προείδε τη ναζιστική λαίλαπα πολύ πριν αυτή ξεσπάσει στην Ευρώπη, αλλά και στο αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο του. Το πολυσύνθετο 

Για το δοκίμιο του Τ. Σ. Έλιοτ, Δεν είναι η ποίηση που προέχει. 

Δοκίμια για την ποίηση και τους ποιητές (εκδ. Πατάκης)

Ο Τ. Σ. Έλιοτ (1888-1965) έγινε γνωστός ήδη από το 1917, με το έργο του «Προύφροκ». Με την «Έρημη χώρα», το 1922, ο εμβαπτισμένος στην παράδοση μοντερνισμός που εισηγούνταν καταξιώθηκε, η φήμη του Έλιοτ απόκτησε μυθικές διαστάσεις και για περισσότερα από τριάντα χρόνια θα κυριαρχήσει, ως ποιητής και θεωρητικός, στον αγγλόφωνο 

Για το βιβλίο του Arthur Miller, «Αϊνστάιν-Πικάσο». 

Ο χώρος, ο χρόνος και η ομορφιά (Εκδ. Τραυλός, 2002)

«Τέχνη δεν είναι η εφαρμογή ενός κανόνα ομορφιάς, αλλά αυτά που το ένστικτο και ο νους μας μπορούν να αντιληφθούν ασχέτως κανόνων». Πικάσο

Η άποψη ότι η θεωρία της σχετικότητας έχει κατά οιονδήποτε τρόπο επηρεάσει τον κυβισμό δεν είναι καινούργια. Αρκετοί ιστορικοί τέχνης, όπως οι Στίβεν Κερν, Λίντα Χέντερσον και Γουίλιαμ Έβερντελ μεταξύ 

Για το μυθιστόρημα του Γιαν Μαρτέλ, 

Η ζωή του Πι (εκδ. Ψυχογιός)

Ο 39χρονος Γιαν Μαρτέλ, στον οποίο απονεμήθηκε το Μπούκερ 2002, είναι Γαλλοκαναδός, βιοπορίζεται από τη συγγραφή, ασχολείται ενεργά με τον εθελοντισμό και ταξιδεύει συνεχώς. Γιος διπλωμάτη, έχει εθιστεί από μικρός στη μετακίνηση. Γεννήθηκε στην Ισπανία, μεγάλωσε στην 

Για το μυθιστόρημα του Ντιντιέ Ντενένξ, 

Έγκλημα και μνήμη (Εκδ. Πόλις)

O Ντιντιέ Ντενένξ είναι ένας πρωτεργάτες του «νέου αστυνομικού μυθιστορήματος», του γνωστού no-polar, που στη δεκαετία του ’70, με πρώτο διδάξαντα τον Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ εισήγαγε την πολιτική στο ήδη ρεαλιστικό και κοινωνικό νουάρ μυθιστόρημα. Συνεχίζοντας το έργο του Ζαν Αμιλά και του Φρανσίς Ρυκ, οι συγγραφείς του νέου αστυνομικού μυθιστορήματος, μεταξύ των οποίων και οι Ζαν Βοτρέν Φρεντερίκ 

Για τη συλλογή διηγημάτων της Νίκης Τρουλλινού, 

Μαράλ όπως Μαρία (εκδ. Το Ροδακιό)

Εφτά χρόνια μετά την πρώτη της συλλογή διηγημάτων, «Ένα μολύβι στο κομοδίνο» (1995), η Νίκη Τρουλλινού επανέρχεται με δεκατρία διηγήματα για τις ποικίλες εκδοχές του νόστου και την κρίση του σύγχρονου κόσμου. Τελειοποιώντας τα γλωσσικά και αφηγηματολογικά κεκτημένα της, η Τρουλλινού κινείται με άνεση στη μικρή φόρμα, ενισχύοντας 

Για τη συλλογή διηγημάτων του Κάρλος Φουέντες, 

Η πορτοκαλιά ή οι κύκλοι του χρόνου (εκδ. «Άγρα»)

Ο Κάρλος Φουέντες υπήρξε πρωτεργάτης του λατινοαμερικανικού boom, στη δεκαετία του ’60, της έκρηξης δηλαδή της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, η οποία έσπασε τη σιωπή της αποικιοκρατίας, αναζήτησε και βρήκε τη δική της φωνή. Μαζί με τον Γκαρσία Μαρκές, τον Χούλιο Κορτάσαρ και τον Βάργκα Γιόσα, έκαναν, στη συνέχεια, τα αδύνατα 

Για το μυθιστόρημα του Ουίλλιαμ Φώκνερ, 

Η βουή και η μανία (Eκδ. «Καστανιώτης»)

Oταν ο Σαρτρ έγραφε το 1938 για το «Σαρτόρις» του Φώκνερ (τη συντομευμένη εκδοχή του πολυσέλιδου έργου «Λάβαρα στη σκόνη», το οποίο είχε απορρίψει ο εκδότης του και αποτελεί το προοίμιο του ανεστραμμένου έπους του Νότου), ότι «η μεταφυσική του Φώκνερ είναι η μεταφυσική του χρόνου», ο Φώκνερ μόλις είχε αρχίσει να γίνεται 

Για το βιβλίο του Αλέξη Ζήρα,

Η συνάντηση Λέον Τρότσκι - Αντρέ Μαλρώ 

(εκδ. Γαβριηλίδης, 2003)

Επαναστάτης και αιρετικός, «περιπλανώμενος προφήτης», ο Λέον Τρότσκι υπήρξε μία από τις πιο γοητευτικές μορφές της Σοβιετικής Επανάστασης και είχε συσπειρώσει γύρω του μια σειρά λογίων και συγγραφέων, που δεν υπέκυψαν στη γοητεία του σταλινικού καθεστώτος – παράδειγμα, ο Αντρέ Μπρετόν και η βραχύβια «Ομοσπονδία ανεξάρτητης επαναστατικής 

Για το μυθιστόρημα του Philip Roth, 

Το ανθρώπινο στίγμα (Εκδόσεις «Πόλις»)

«H Μόνικα Λουίνσκι αποκάλυψε για την Αμερική πολύ περισσότερα από ό,τι οποιοσδήποτε άλλος, από την εποχή του Ντος Πάσσος και της λαμπρής τριλογίας του “USA”» και εξής, λέει σε μια συνέντευξή του ο Φίλιπ Ροθ. Συνεχίζοντας την παράδοση των Aμερικανών συγγραφέων που, από τον Ντος Πάσσος ώς τον Απντάικ, με τον «Λαγό» Aνγκστρομ, ή τον νεότερο Τομ Γουλφ, εισάγουν στα βιβλία τους την εποχή και τα ιστορικό γίγνεσθαι, ο Ροθ εντάσσει, στο «Ανθρώπινο στίγμα», την 

Για το μυθιστόρημα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, 

Ο αξιοπρεπής κύριος Πνιν (Εκδ. Καστανιώτης)

Σ τις διαλέξεις του για το έργο μειζόνων Eυρωπαίων λογοτεχνών, ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ ορίζει παραστατικά την αντίληψή του για τη λογοτεχνία: «Η λογοτεχνία δεν γεννήθηκε την ημέρα που ένα αγόρι ξεπετάχτηκε από μια νεαντερντάλεια κοιλάδα, φωνάζοντας “Λύκος! Λύκος!”, με έναν λύκο στο κατόπι του: γεννήθηκε την ημέρα που ένα 

Για το βιβλίο της Έλλης Παπαδημητρίου, 

Κοινός λόγος (Εκδ. Ερμής, 2003)

Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς, άρχιζε το κείμενο με το οποίο σύστηνε τον Κοινό λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου στους αναγνώστες της Καθημερινής (11/1/1976), δηλώνοντας ότι τον θεωρεί: «πολύτιμο απόκτημα, άξιο να διαβαστεί όσο πιο πλατιά γίνεται, αλλά και να μελετηθεί σοβαρά από μια σειρά ειδικών: κοινωνιολόγους, πολιτικούς, λογοτέχνες, ψυχολόγους, γλωσσολόγους, κλπ.». Τριάντα χρόνια αργότερα, το αίτημά του 

Για την ανθολογία ποιημάτων του Ιβάν Γκολ, 

Ποιήματα (Εκδ. Στιγμή)

Το εγχείρημα του Ε. Χ. Γονατά, να επιλέξει, να μεταφράσει και να σχολιάσει ποιήματα του Ιβάν Γκολ (1891–1950) απ’ όλες σχεδόν τις περιόδους της δημιουργίας του – πλην της πρώτης– είναι σημαντικό για την έκδοση του έργου του ποιητή, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Είναι η πρώτη τόσο πλήρης ανθολογία του έργου του Γκολ, ενός πολύ σημαντικού ποιητή που δεν βρίσκεται όμως εδώ και καιρό στο 

Για το μυθιστόρημα του Κων. Δ. Τζαμιώτη, 

Βαθύ πηγάδι (Εκδ. Ίνδικτος)

Ο Κ. Δ. Τζαμιώτης επέλεξε να εισέλθει στον χώρο της λογοτεχνίας, προ διετίας, με μια νουβέλα, τη «Συνάντηση» – και θα είχε ίσως νόημα να σημειώσουμε την επιστροφή πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων στη νουβέλα, αφού το 2002 είχαμε και το «Μακάο» της Λ. Κονομάρα. Με εμφανέστατες τις επιρροές του, από τον Σάντορ Μάραϊ λόγου χάριν, το 

Για το βιβλίο των Paul Levine - Ντόρας Τσιμπούκη, 

Αμερικανικές ταυτότητες. Η λογοτεχνική ιστορία 

των Ηνωμένων Πολιτειών 1603-2000 (Εκδ. Πατάκης)

Στο παρελθόν, υπήρχε μια ροή εκδόσεων σχετικών με την ιστορία ξένων λογοτεχνιών: από την «Ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας» του Γκ. Λανσόν και την «Ιστορία της γερμανικής λογοτεχνίας» του Α. Φιλμάρ στις αρχές του αιώνα, την «Ιστορία της ρωσσικής λογοτεχνίας» του Ν. Καζαντζάκη, την «Ιστορία της αγγλικής λογοτεχνίας» του Τ. Λαλού και

Για τη συλλογή διηγημάτων του Αχιλλέα Κυριακίδη, 

Τεχνητές αναπνοές (Εκδ. Πόλις)

Πολυσχιδής και πολυτάλαντος, ο Αχιλλέας Κυριακίδης μοιράζεται εδώ και τρεις δεκαετίες ανάμεσα στον κινηματογράφο, ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης, κριτικός· στη μετάφραση, μεταφέροντας με κέφι και μεράκι στα ελληνικά κείμενα δύσκολα και πολύτιμα –τελευταίο επίτευγμά του